alien

ik heb een neiging tot verslavingen. Nee, niet aan voedings- of genotsmiddelen, gelukkig... Maar aan spelletjes. Ik ga er mee door tot mijn hersenen lijken te stomen, tot ik een muishand krijg, mijn schouderspieren in een kramp geraken. Onbeheersbaar. Ooit van Zuma gehoord? of gewoon Tetris? dat kent iedereen. En als je dan scores kan verbeteren, dan is het hek helemaal van de dam. Er zit dus ook een competitief kantje aan me. Tenminste zolang ik maar niet met de emoties van de tegenspelers krijg af te rekenen. Nee: dan loop ik er in een wijde boog rond, en pretendeer helemaal niet competitief te zijn. Of eigenlijk ben ik het dan ook niet meer: mijn afkeer voor de anderen hun competitiedrang overwint het dan gewoon van mijn eigen competitiedrang. Maar veilig achter het scherm tegen getallen van mensen veraf opboksen: geweldig.

vandaag is het 'how big is your brain' van playfish, op Facebook. Eerst versloeg ik de drie 'vrienden' (zo noemen al je kennissen op dat ding) die er aan meededen. En toen zag ik dat je voor een lachwekkend bedrag betalend een heel jaar tegen de hele wereld kon spelen. Honderden duizenden mensen. En ja: ik heb me deze namiddag opgewerkt tot percentiel 93%. Mijn status is nu 'alien'. En na al dat spelen voel ik me ook minstens zo. Deze nacht zullen gegarandeerd de rekensommen en de blokken nog door mijn hoofd spoken.

Dat doet een mens dus met een fel gegeerd dagje verlof zonder kinderen in huis. Zo'n dagje dat je al de plannen van maanden wil gaan uitvoeren. Toch één goed ding: ik zal mijn brein wel aangescherpt hebben, het is een soort braintrainer. Ik hoop altijd dat mijn lijf het vlugger zal begeven dan mijn geest, maar dan moet ik daar wel naar streven. Beginnen met denksport boven echte sport.

voor alles een excuus. Jaja, dat ben ik.

rock werchter

nee, ik ben er niet naartoe geweest. Beware me.

ik woon op 10 km van de festivalweide. Maar daar trekken mijn oren zich niets van aan. Niet enkel de bas, maar zelfs de melodieën drongen tot me door terwijl ik in mijn bed lag. Het geluid trekt zich niks aan van de Kesselberg, de Meesberg, de Chartreuzenberg, de Speelberg.. al mijn mooie Hagelandse heuvelruggen. Allez... ze zijn niet van mij, maar toch ook wel weer een beetje, want ze zijn toch van iedereen? Het geluid kruipt gewoon over de heuvels heen. Of beter: de muziek, want er stonden wel mooie dingen op de affiche. Ik moet me een beetje respectvol uitdrukken.

toch laat ik de eer aan anderen om in die mensenzee te gaan dobberen en daar een bom geld tegenaan te smakken. Om daarin mezelf goed te voelen, behoor ik tot diegenen die minstens zo stoned als een garnaal of ladderzat moeten zijn (sorry voor de oubollige taal, ik ben niet van gisteren). Of een paar dafalgans met codeïne bieden misschien ook wel de nodige verdoving. Dan verkies ik toch maar mijn gezondheid, en zet ik thuis wel een cd'tje op van Sigur Rós, dEUS of Radiohead. Mijn wapenuitrusting tegen overprikkeling geraakt met de jaren steeds meer aftands.

In het rusthuis zullen ze me in een isoleercel met akoestische wanden moeten plaatsen. Zodat ik het gerochel van de buurvrouw niet zal hoeven te horen. Of zou ik misschien toch een beetje doof gaan worden? 't is te hopen... want die gsm-toontjes die alleen door jongeren zouden gehoord worden, of die toontjes die alleen door muggen zouden gehoord worden... ze gaan door merg en been. Het moet wat zijn als op een dag mijn hersenen niet meer helemaal hoeven te blokkeren om me van teveel geluid af te sluiten, dat mijn oren gewoon voldoende filteren.

en dan lig ik in mijn bed en trek het deken wat verder over mijn oren. Prijs me gelukkig dat ik er niet midden inzit, zie het als het voorportaal naar de hel. En ik focus me maar op het getrippel van kattepootjes op de gang.

facebook

ik ben mezelf weer eens voorbij gehold.

Honderden keren heeft men mij ooit gezegd: loop jezelf niet voorbij hè! en ik knikte schaapachtig ja, ik ben immers altijd van goeie wil en sta open voor advies. Maar ik had er geen benul van wat ik me daar nu in godsnaam moest bij voorstellen. Jezelf voorbij hollen. Wablief? met mijn beelddenkend brein gaat zo'n boodschap de mist in. Ik zag het niet. Hoe doe je dat dan wel, jezelf voorbijhollen? en waarom zeiden zoveel mensen dat nu net tegen mij? deed ik dat dan? hoe kon ik iets stoppen dat ik niet zag?

maar nu weet ik het wel, al een tijdje. En ik sta soms stevig op de rem, maar echt gestopt geraak ik niet. Ik had me voorgenomen een spandoek in huis te hangen met in mega-letters: 'wacht eens even, blijf eens staan'. Maar nog voor ik nog maar zou proberen aan dit idee uitwerking te geven ben ik telkens met vier andere ideeën aan de slag. Gisteren begon ik deze weblog, en oh ja: Facebook, dat ging ik ook nog eens proberen. Lap: ik heb een nieuwe 'feep'. Iemand met een ASS-diagnose leerde me dit woord. Erger nog: twee nieuwe feeps. En dat in een poging om van mijn forumverslaving af te kicken.

ach, voor een spandoek heb ik geen plaats, voor een facebook wel. Een mens mag een beetje mild zijn voor zichzelf.